Tropikal iklimiyle ve Karayip sahilleriyle dikkat çeken adalar ülkesi Küba, kış aylarında içini ısıtmak isteyen Türk seyahat severlerin gözde destinasyonu haline geliyor. Skyscanner’ın verilerine göre, Ocak ayı için Küba’ya yapılan uçak bileti aramalarında Şubat ayına kıyasla %82’lik bir artış görülüyor. 2013 yılına kıyasla bu sene Ocak ayı için Küba’ya yapılan uçak bileti aramalarında %45 artış yaşanması ise soğuktan bunalan Türk seyahat severlerin Küba’ya akın ettiğini gösteriyor.

Küba, ünlü festivalleriyle de farklı kültürleri deneyimlemek isteyen seyahat severlerin tatil merkezi haline geliyor. 6 Ocak’ta başlayan ve 2 Şubat’a kadar süren Cuballet de Invierno Bale Festivalinde, seyahat severler balenin yanında Küba danslarını da izleyip öğrenebiliyorlar. Kölelerin köklere dönüş ruhunu ve özgürlüğünü yüceltmek amacıyla kutlanan Cabildos Festivali ise yerel halkın geleneksel kostümlerle dans ettiği bir sokak şenliğine dönüşüyor. 

Havana Küba’nın renkli dünyasının en güzel temsilcisi… Yaşam tarzındaki başkalık ve enerji ile kendisine hayran bırakan bu şehir, sokaklarındaki sömürge dönemi izleriyle sizi geçmişle buluşturuyor. Küba’nın yıllara meydan okuyan, coşkulu, muhteşem başkenti Havana’dayız. İstanbul’dan yaklaşık 16 saat süren yolculuk sonrası yaşadığımız yorgunluk heyecanımızı bastırmıyor.

Adayla ilgili anlatılan hikayelerde duyduklarımız görmek için bir an önce sokaklara karışıyoruz. Aralık ayının başlarındayız. Hava 23-25 derece arasında değişiyor. Küba için en uygun ziyaret zamanının Kasım-Nisan ayları arasında havanın yağışsız olduğu, ılık güneşi hissedebileceğiniz dönemi olduğu söyleniyor. Gerçi yılın her dönemi dünyanın dört bir yanından gelen hiç eksilmeyen ziyaretçileri var Küba’nın. Bu nedenle en önemli geçim kaynağı turizm. Bunu puro tütünü ve şeker kamışı üretimi takip ediyor.

Dünyanın en büyüleyici başkentlerinden Havana, kurulduğu 1515’li yıllarda liman kenti olmanın etkisiyle kaçakçıların ve mafyanın elinde yıpranmış ve yorulmuş. 1950’lerden kalma görüntüsü, sömürge döneminden kalma evleri, manastırları, restore edilmiş kilise ve saraylarıyla filmlerdeki gibi etkileyici. Havana farklı bölgelerden oluşuyor ve biz ilk olarak eski Havana’dan başlıyoruz.

Gördüğümüz rengarenk arabalara binmek için can atsak da fotoğraf çekmek, biraz tozuna bulanmak için sokaklarda yürümeyi tercih ediyoruz. Alternatif olarak Coco adı verilen üç tekerlekli motorları kullanabilirsiniz. Adımlarım şehrin kaldırımlarıyla buluştuğunda bir tiyatro sahnesinde yada eskimiş bir romanın sayfalarının içindeki hikayede gibi hissediyorum kendimi

Eski Havana’nın yaşam dolu alanı Katedral Meydanı ilk durağımız. Yerel kıyafetleri ile ellerinde çiçek sepetleri taşıyan kadınlar, oyuncak bebekler kadar güzel görünüyor. Puroları ile fotoğraf çektirmeye oldukça hevesliler, elbette bahşiş karşılığında…

Hiç eksik olmayan müzik sesi günlük yaşamı karnavala çeviriyor. Bu durumun geçici olduğunu düşünüyorsanız eğer,  kulağınıza her an gelen Küba müziklerinin iliklerinize işlediğini göreceksiniz. Katedral meydanının en özel yanı 18. Yüzyılda inşa edilmiş muhteşem kilise. İki çan kulesi, barok tarzı ön cephesiyle büyüleyici görünüyor. Kristof Kolomb anısına yapıldığı söylenen bu kilisede Kolomb’un kemiklerinin de saklandığı söyleniyor. Restore edilmiş konakları, dar sokaklardaki sanat galerilerini, sergileri, hayranlıkla izliyorum.

Yorgunluk atmak için tercihimiz Ernest Hemingway’in gözde barı La Bodequita Medio. Burada yazarın iddiasına göre Havana’nın en güzel Mojitosu içiliyor. Bol buzlu naneye karışan rom tadına ve şehri keşfetmeye doyamıyoruz. Küba halkı için yaşam çok hızlı değil. Rahat, durumlarını kabullenmiş, mutlu halleri yüzlerine yansıyor.

Devrimleri ve kahramanları ile gurur duyuyorlar. Okuma oranları yüksek. Sokaktaki 3 yaşındaki kız çocuğun yaptığı salsa dansını görünce hepsinin doğuştan dansçı olduğunu düşündüm. Öylesine sıcakkanlı ve samimiler ki bir sure sonra enerjileri size de geçiyor.

Küba sokaklarında kendinizi kötü hissetmenize imkan yok. Havana Castro’nun meydan okuyan, yorgun ama güzel şehri… Okyanus dalgalarının esintisini hissederek saatlerce yürüyoruz ve açık hava müzesini andıran şehrin manzarasını izlemek üzere Morro Kalesine doğru çeviriyoruz yönümüzü.

Liman notasına yakın kaleye deniz altından bir tünel ile ulaşılıyor. Kalenin surlarında sergilenen yağlı boya resimler, deri eşya satıcıları, renk katıyor, manzara çok etkileyici. El Morro görülmeyi hak ediyor. Bulutlara yaklaşıp Havana’yı izlemenizi, hatta orada küçük arabasında pina colada yapan güzel kızdan bir bardak kokteyl almanızı tavsiye ediyorum.

Eski Havana’nın en güzel bulvarı Prado, büyük araçları, geniş caddeleri, ıhlamur ağaçları altındaki mermer bankları, neşeli insanları ile en sevdiğimiz bölge oldu.

Centro Habana ve Vedado’yu görmek için yeni Havana’ya geçiyoruz. Okyanusun dalgalarına yenik düşen şeritli Malecon Caddesi bu bölgeyi birbirine bağlıyor. Balıkçıların, beysbol oynayan gençlerin arasına karışıp tadını çıkarın.

Centro Habana, Camagüeyli bir ressam olan Salvador Gonzalez’in kendisini Afro Küba kültürünü korumaya adadığı köhne, ticari ama her köşesi fotoğraf karesi gibi olan bölge.

Vedado ise altın çağını 1940larda yaşamış, mafya liderlerine, Frank Sinatra gibi ünlü sanatçıların ışıltılı sahnelerine ev sahipliği yapmış. Havana’da bu kadar öykü, bu kadar detay görünce, aslında küçük bir ada dediğimiz Küba’nın kitaplara sığmayacak kadar büyük olduğunu düşünüyorum.

Ve Havana’nın en ünlü meydanlarından Capitolio Nacional’e geçiyoruz. Hemingway düşkünleri için yazarın “Akıntı Adalarında anlattığı bar El Floridita, Küba opera ve balesine ait olan bina Gran Teatro de la Habana ve ünlü tütün fabrikası Partagas göreceğimiz yerler arasında. Yılda 6 milyon puro ürettiği söylenen fabrikada fotoğraf çekmek yasak!

Unesco tarafından 1982 yılında dünya miras listesine alınan Havana, geçmişten gelen güzellikleri sunmak için hevesli. Müzeleri, sanat galerileri, güzel konakları ile ruhunuzu besliyor, kendine hayran bırakıyor.

Biz Havana’da 1950’lerde duran zamanı yaşadık. Üstü açık arabalarla Melacon bulvarında dalgalardan kaçtık, salsa öğrenip sokaklarda dans ettik, tarihle buluşup devrimin izlerini sürdük. La Caberna’da Buena Vista’yı canlı canlı izledik. Tütün fabrikalarında tek bir puronun yapımındaki zahmeti görüp hayret ettik. Çocukları kadınları fotoğrafladık, sohbet ettik, hikayelerini dinledik. Kübalılar zor şartlarına rağmen sabırlı ve umut dolular.

Küba’nın güneyine doğru adanın ortasında bir şehirdeyiz. Escambry Dağları'nın gölgesine sığınmış, Karayip denizine bakan gizemli ve büyüleyici Trinidad, 1514 yılında Diego Velasquez tarafından kurulmuş. Sancti Spiritius bölgesine bağlı olan Trinidad, 1988 yılında Unesco dünya mirası listesine alınmış ve sit alanı ilan edilmiş. İç hat uçuşlarının yapıldığı bir havalimanı olmasına rağmen, kara yolundan otobüsle seyahat etmeye karar verirseniz sizi, yaklaşık 4,5 saat süren inişli çıkışlı dağ yolları ve eşsiz bir manzara bekliyor. Uzun yıllar korsanların saldırıları ile mücadele eden Trinidad, Köle ticareti ve kaçakçılıkla kalkınmaya çalışsa da şeker kamışı üretimi le zengin olmuştur. Ve bu dönemde muhteşem İspanyol mimarisi örneği yapılar ve şeker fabrikaları inşa edilmiştir. Bağımsızlık savaşları sırasında konaklar, kiliseler yağmalanmış, tarlalar yakılmış ve talan edilmiş olmasına rağmen bugünkü kalıntıları ile ziyaretçileri büyülemeye devam ediyor.

Küba’nın en kolonyanel kasabasına adım attığımda gerçekten burada zamanın durduğunu görüyorum. Sıcak renklerin her tonunu barındıran dar sokaklar, Mavi boyalı kapılar, sarı duvarlar, eski parmaklıkların gizlediği ahşap pencereler olağanüstü bir görsellik sunuyor. Taşlı yolları ile  baş edebilmek gerçekten güç. Ulaşım at arabaları, küçük motorlar ve az da olsa eski Amerikan arabalarından taksilerle sağlanıyor. Bence en iyisi yürümek… Bir anda masalsı bir atmosferin akışına kendinizi bırakabilirsiniz. Trinidad çok sayıda isimleri belli belirsiz sokaklar ve bunlardan habersiz insanlarla dolu. Yol bulmak, adres sormak yorucu ve sonuç getirmiyor. Hepsi birbirine paralel meydanlar ve sokaklarda gezmek zor değil. Bu yüzden haritayı bırakıp kaybolmak, kendi keşiflerimizi yaratmak en güzeli. Zamanlar arası yolculuk ,içinize işleyen müzik, eski ama çok eski hikayeler ile bu şehir sizi hissettirmeden avucunun içine alıyor.

İlk olarak karşımıza çıkan meydan La Plaza Mayor. Şeker kamışı fabrikalarının sahibi zengin ailelerinin yaşadığı bir yer. Tam ortada 1866 yılında inşa edilen Sanstisima Kilisesi film sahnelerindeki  bir kareyi andırıyor. Yıpranmış duvarları, meydan okuyan havasıyla  fotoğraf çeken turistlerin  gözde modeli olan kilisenin İçinde en eski  Veracruz İsa’ sı var. Dünyada beş tane bulunuyor ve üçü Küba’da. Birkaç kez Meksika’ya götürülmek istenmiş fakat hava şartları müsaade etmeyince kalmasına karar verilmiş. Meydanda bulunan müzelerden biri Museo de Arquelogia Guamuhaya da bu bölgede yaşamış olan yerlilerin ve köleleştirilmiş adalıların yaşam kalıntıları, kullandıkları eşyalar sergileniyor. Oldukça ilgi çekici… Bir diğeri haydutlarla mücadele müzesi Museo Nacionel de lucha Contra Bandidos. 1960'lı yıllarda mücadele eden ve bu sırada Escambry Dağları'nda gizlenen devrimcilerle ilgili olan müzede muhteşem manzaralı bir çan kulesi bulunmaktadır. 360 derece görüntüsü sayesinde güzel kareler alabilirsiniz. Plaza Mayor’un bir blok güneyinde 1830’larda inşa edilen  özel bir saray bekliyor sizi, ilginç entrikalarla süslü efsanelere sahip saray Palacio Cantero  çarpıcı sütunları ve eski merdivenlerini  sabırla çıkabileceğiniz eski  bir saat kulesini barındırıyor.

Trinidad’da hayat sokakta başlıyor, sokakta devam ediyor. Kapıların önlerinde oturan rengarenk insanların ulusal rejim çokta umurunda değil aslında. Yoksulluklarına rağmen cıvıl cıvıl yaşam enerjisi ile dolular ve bundan ders alınması gerektiğini düşünüyorum izlerken. Saçları bigudilerle sarılı kadınlar, okula giden üniformalı neşeli çocuklar, köşe başında laflayan ihtiyarlar kısa sürede sizi kendilerinden biri gibi görmeye başlıyorlar. Oldukça yardım severler. Konaklamak istediğinizde burada ki evlerden birini seçebilirsiniz. Yaklaşık 300 tane ev var, birçoğu yatak ve yemek hizmeti veriyor. Son derece temiz ve düzenli birkaç ev ziyaret ettim. Her seyahatte olduğu gibi en sağlıklı ve güzel olanı beklentileri sıfırlamak, gittiğiniz yerin yerel yiyeceklerini tatmak onlardan biri gibi yaşamak. Her kapının önünde el sanatları ile uğraşan kadınları görmek mümkün. Kaldırımlarda her yaştan müzik yapan insanlar sayesinde kulağınızdan müzik hiç eksik olmuyor. El becerilerine bu kadar yatkın sanatkar ve zanaatkarı izlemek güzel bir şans. Meydanın güneyinde iki sokak el sanatları satışı için ayrılmış. Birbirinden güzel danteller, örtüler, yağlıboya resimler göz kamaştırıcı. Her sokakta bir resim sergisi görmenin şaşkınlığını yaşıyoruz. Satış yapmak için fazla ısrarlı değiller bu yüzden bunaltıcı bir turistik durum söz konusu olmuyor. Uzaktan gelen denizin esintisi, müzik, renkli ve sıcak kanlı insanlar öylesine etki altına almışlar ki saatlerdir süren yürüyüşün ayaklarımızdaki ağırlığını hissetmiyoruz.

Susuzluğumuzu gidermek için mola yerimiz La Can Cahnchara adında bir ev oluyor. Buranın özelliği ikram edilen yerli içkisi… Kübalı Mambi subayının emri üzerine savaşa giderken hazırlanmış ve günümüze kadar ulaşmış bu içki; Ateş suyu, bal ve limondan oluşuyor. Daha  sonra  günümüze uyarlamak için mineralli su ilave edilmiş. Buradaki ateş suyu Küba’da bolca bulunan rum. Tercih edilen kokteyllerin en başında taze nane, şeker ve rum ile hazırlanan mojito geliyor. Bunu takip eden geleneksel birası, Bucenaro. Trinidad’da yemek konusunda sıkıntı yok. Yöresel lezzetleri ve tropik meyveleri size enerji vermek için oldukça yeterli. Özellikle şeker kamışının tadına bakmanızı, siyah fasulyeli pilavını ve taze deniz ürünlerini denemenizi tavsiye ediyorum.

Gün ışığını yerini alacakaranlığa bırakmaya başladığı anlarda Trinidad sokakları daha fazla hareketleniyor. Gündüz sanat galerisi gibi olan evlerden müzik sesleri yükselmeye başlıyor. Tercihimizi gelenekselliği bozulmamış mütevazi ve kaliteli bir müzik evi La Casa de la Trova’dan yana kullanıyoruz. Şirin bir bahçe içinde birkaç enstrümanla harikalar yaratan bir gurup karşılıyor. Öylesine doğal ve sıcak bir ortam var ki kendinizi birkaç dakika içinde salsa öğrenirken bulabilirsiniz. Gün içindeki sakinlik ve rehavetin aksine gece sokaklara karışan kalabalığın, coşkusu ve eğlencesi hem şaşırtıyor hem mutlu ediyor bizi. Gün içinde bomboş olan La Plaza Mayor Meydanı’nın merdivenlerinde boş yer bulmak neredeyse imkansız. Dünyadaki bir çok meydana rakip olabilecek adeta festival havasındaki eğlence sabahın ilk saatlerine kadar devam ediyor. Kısa süre sonra yabancılarında adalılar gibi dans etmeye başlaması hoş görüntüler oluşturuyor. Güzel ve dikkat çekici olan ise kendinizi son derece güvende  hissediyor olmanız. Havasına o kadar çabuk alışılıyor ki neredeyse birkaç gün içinde bir Kübalı gibi hissetmeye başladık.

Eğer deniz ve mavi tutkunuz varsa Trinidad’ın hemen yakınında Playa Ancon sizi kendinizden geçirecektir. Hatta konaklamak için birbirinden güzel otelleriyle tercih sebebiniz olabilir. Palmiyelerin gölgesinde eşsiz bir kumsal ve Karayip denizinin mavisi göz kamaştırıcı. Playa Ancon, bisiklet ya da taksi kiralayarak kolayca ulaşılabilecek bir plaj. Trinidad’a uzaklığı 16 km. Berrak denizi başlangıçta sığ olduğu için her seviyeden yüzücü için oldukça keyifli. Su sporları meraklıları içinde sayısız aktivite var. Mercan kayalıklarına dalış yapmak, göz alıcı kumsalında yürüyüş yapıp,  gün batımındaki büyüleyici kızıllığı izlemek cennettin bir parçası olduğunuzu hissettirecek kadar güzel.  Gece gökyüzüne baktığımda belki ömür boyu gördüğüm tüm yıldızlar o an üzerime yağıyor gibiydi. O kadar yakın ve parlak bir görünümdeler ki etkilenmemek imkansız. Playa Ancon da büyüyü bozmaya çalışan tek şey baş edemediğim sinekler oldu. Gün doğumu ve gün batımı saatlerinde tedbirli olup sinek kovucu bir losyon kullanırsanız keyfinizi kaçıracak hiçbir şey olamaz. Yoksa arsızca cildinizde noktalardan harita yaratabiliyorlar. Plajda yılın her zamanı turistlerle dolup taşan 3 otel bulunuyor. İster tüm gün tuzuna bulanın mavinin, ister kumlara serilip uyuyun, isterseniz hiç durmadan yürüyün, koşun zıplayın. Her ne yaparsanız yapın, hiç hissedilmeyen kalabalığında Playa Ancon, kollarına alıp huzurlu bir rüya atmosferi yaşatıyor.

Dönmeyi unuttuğumu fark ediyorum. Hatta günlerden neydi?  Neden buradaydım?  Bu kadar güzellik ne zamandır burada, nasıl bir araya toplanmış her karede farklı hikaye? Huzur ve macera aynı yerde barınabiliyormuş. Trinidad bunu öğretiyor. Bu ada evet çok acı çekmiş. 1492 Ekim’inde Kristof Kolomb ayak bastığında bu topraklara  “insan gözünün görebileceği en güzel yer” demiş. Buranın her biri bir bilge olan yerli halkı köle olmuş, açlık çekmiş, işkence görmüş ve gelen salgın hastalıklara dayanamayıp 100 yıl içinde yok olmuşlar. Şimdi sokaklarda her dönemin izlerini taşıyan melez yüzler var. Bağımsızlığı kazanmışlar, devrimcilerine sevgi ve saygı besliyorlar ama her şeyden önce yaşıyorlar. Fakirliklerini gördüm ama mutluluklarını da. Hırsları yok yetiniyorlar. Turizm çok önemli buna alışmışlar, fotoğraf makinalarınıza aldırmadan günlük hayatlarını sürdürüyor, soru sorduğunuzda hevesle sohbet ediyorlar.

Trinidad kapı önlerinde kadınların işlediği danteller gibi yüreğimize örülüyor veda ederken. At arabalarının tıkırtıları, purosu elinden düşmeyen yıllanmış yüzler kazınıyor hafızalara, Joze Martin’in romantik Guantanamera şarkısı dolanıyor dillere, rengarenk gülen insanların sesleri uzaklaşıyor gitgide. İşte o an hissedilen tek şey zamanın durduğu bu şehirde durdurmak zamanı.

Kısa Notlar:

* Cep telefonları genellikle çekmiyor.

* İnternet yok.

* Bolca küçük para bulundurun bahşiş vermeniz gereken zamanlar oluyor.

* Sabun, krem ve tükenmez kalem isteği yerli halktan çok geliyor. Yanınızda birkaç kalem bulundurursanız işe yarıyor.

* Alışverişte pek pazarlık yapmıyorlar. Genel olarak çok ucuz bir ülke değil.

* Elektrik prizleri ve voltajlar değişken yanınızda dönüştürücü bulundurun.

* Resmi dil İspanyolca. İngilizce oteller dışında çok bilinmiyor, bence siz birkaç kelime İspanyolca öğrenin.

* Kredi kartı ve bankamatikleri unutun. Sadece yanınızda nakit para bulundurun.

* Bazı gece kulüplerine bayanları düz sandalet ile almıyorlar, böyle bir niyetiniz olursa topuklu ayakkabıda bulundurun valizinizde.

Detaylı bilgi için: http://www.gazellafotosafari.com/Geziler.aspx